دن کیشوت مانچ

در این سرزمین ازادی برای من هرگز نه برابری در کار بوده است نه ازادی

زندگی ازاد است و برابری در هوایی است که تنفس می کنیم!

که سگ، سگ را می درد وتوانا ، ناتوان را لگدمال می کند.

من جوانی هستم سرشار از امید و اقتدار که گرفتار امدم در زنجیره ی دیرینه سال

صعود، قدرت، استفاده، قاپیدن زمین، قاپیدن زر، قاپیدن شیوه های براوردن نیاز، کار انسان ها، مزد انان و تصاحب همه چیزی به فرمان از و طمع!

اه ای پیشاهنگان

من ان انسنم که هرگز نتوانستم گامی به پیش برم

بی نواترین کارکری که سالهاست دست به دست می گردد.

تنها نوشتن است که مرگ را پشت در اتاق و اینه

مشغول شمردن کلمات می کند.

                              علی صالحی

سایه عمیق تر است !

                   گوته

من از خیر این ناخدایان گذشتم

خدایی برای خود آفریدم!

خیلی بده که انسان فاحشه ی مغزی باشه!

                                           فریدون فرخزاد

بنگر چگونه دست تکان می دهم :

گویی مرا برای وداع آفریده اند.

                        نصرت رحمانی

من اینجا بس دلم تنگ است و هر سازی که

 می بینم بداهنگ است

بیا ره توشه برداریم قدم در راه بی بازگشت

بگذاریم

کجا؟

هرجا که پیش آید

کجا؟

هرجا که اینجا نیست.

                                       اخوان

در سیر پس رونده ی نوع خدا، این تصور

 شاید نشانگر پست ترین مرحله باشد:

_تصور مسیحیت از خدا_

خدای بیماران، چون عنکبوت و خدا همچون روح_

یکی از تباه ترین تصورات درباره ی خداست که بشر

 بدان دست یافته است._

خدا به جای اینکه دگرگونی ، یا آری جاوید به

زندگانی باشدبه مقام متناقض زندگی تنزل یافته است!

در وجود خدا دشمنی ای نسبت به زندگانی، طبیعت و

 نیروی اراده به زندگانی تجلی کرد!

و به دستوری برای هر نوع بهتان به "این جهان"

ودروغ درباره ی "آن جهان" بدل شد.

در وجود وی نیستی الوهیت یافت واراده به نیستی

تقدیس شد.

                            نیچه.دجال

من این کوه را ثابت کردم و رودی را که جریان دارد

من این ابرها را ثابت کردم و خورشید را

پشت آن ها

من ین برگ های آواره را ثابت کردم وباد را

من این پرندگان را حتی در اوج ثابت

 کردم

فقط نتوانستم خودم را ثابت کنم

وهیچ کس

این دوربین را از دست من نگرفت.

۵۰میلون سال برای پاپوش

چند میلون سال طول میکشد

تا بفهمم کجا باید ببروم؟

                             حسین پناهی

تولدت مبارک حسین

از زنی که خصلت های مردانه دارد

باید گریخت

زنی که خصلت های مردانه نداشته باشد

خود می گریزد.

                                      نیچه

                           عقلانیت.

                                         نیچه

حال همه ی ما خوب است

ملالی نیست به جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند.

با این وجود چیزی ناتمام باقی نمی گذارد

انسان عادی همیشه مشغول کارهای مختلف است

با این وجود کارهای نا تمام زیادی دارد.

وقتی تائو گم می شود

خوبی پدیدار می شود

وقتی خوبی گم می شود اخلاقیات پدیدار می شوند

وقتی اخلاقیات گم می شوند

آداب و رسوم جایگزین می شود

آداب و رسوم مختلف پوسته ی ایمان است و شروع آشوب بی نظمی.

برای آن زمستان ها که گذشت

   نامی نیست.....

                         شاملو

امروز روز آخر اسفند است .....

من راز فصل ها را می دانم و حرف لحظه ها را می فهمم...

امیدوارم امسال به اندازه سال قبل سیاه و کثیف و پشت و رو نباشه. آمین.

شعله را در چراغ من نکشید

آفتاب از شما نمی خواهم.

گاه زیباتر است.

گهواره جهان کوچکتر از آن می شود که نمی دانم چه.....

                                         علی صالحی

با قطاری که باز

به زیرترین

زمین می رفت!

                      هومان فر

                       قران

نیز جانشین زور می شود.

                        دکتر شریعتی

کوتاه دستی ام

اشاره ای است

به گاوبازی جهان!

                     هومان فر

جن را و انیس را

عصمت و حیلت و کفایت آفرید.

پس ملائکه را گفتند :«اختیار کنید از اینها»

ایشان عصمت را اختیار کردند.

پس جن را گفتند «شما نیز انتخاب کنید»

عصمت را اختیار کردند.گفتند  «ملائکه سبقت گرفتند»

کفایت اختیار کردند.

پس انسان را گفتند « اختیار کنید »

عصمت خواستند. گفتند  «ملائکه سبقت گرفتند»

کفایت اختیار کردند.گفتند گفتند  «جن سبقت گرفتند»

پس حیلت اختیار کردند و به جهد خود حیلتی می کنند.

                              "تذکرة اولیاء.ذکر محمد بن خنیف"

دیوارها سکوت نم کردند

حرفی برای گفتن ندارم

ورنه لال نیستم

                             "بهمنی"

زندگی سایه ای ست لغزان

               بازیگری بی نوا

که بر صحنه می خرامد

و مهلت خود را با دلهره می گذراند

      و دیگر خبری از او نمی شود

زندگی داستانی است پر شور و غوغا

         اما بی معنا

که ابلهی روایت کرده است.

                   «مکبث/ شکسپیر»

آه از مصاحبت با وحشیان

در کلیسا با قدیسین

و در میکده با شکمبارگان.

                                «دانته»

"خرافاتی"

چه لغت عجیبی!

اگر به مسیحیت یا به اسلام اعتقاد داشته باشید

این را می گویند "ایمان"

ولی اعتقاد به ستاره بینی و نحسی سیزده "خرافات" است

کیست که به خود حق می دهد معتقدات دیگران را خرافات بنامد؟

                                                         «یوستین گردر»

خسته ام کرده اند

این بزرگان چراغ و حماسه

می روند جایی دور.....

که از نزدیک ما سخن بگویند !!!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟

                                «علی صالحی»

ـ بله؟

بشر همانا یکی از خطاهای خداست؟

یا خدا همانا یکی از خطاهای بشر؟

                                                      «نیچه»

روح مرا

اگر وجود دارد نجات ده!

زیاد نترسید!

یه نفر دیگه قبل از شما مرده!

                                                            ازدواج

ازدواج: بن بست مقدس.

                         ......

ازدواج تنها جنگی است

که انسان در جریان آن کنار دشمن خود می خوابد.

                                                       ..........

ازدواج نه بهشت است نه دوزخ.

برزخ است. برزخ.

               «آبراهام لینکلن»

آنچه شما عشق می نامید، دیوانگی هاییست کوتاه

و زناشوییتان ، حماحقتی است دراز....

پایان بخش آن دیوانگی های کوتاه!

                                «نیچه»

                                                     تنهایی

آدم با خودش می گه

من چرا باید یه نفر را احتیاج داشته باشم که باهاش دو کلام حرف بزنم؟

اصلا می تونم با خودم بیشتر از دو کلام حرف بزنم و

حرف های خودم را بهتر بفهمم

اگه کسی به اینجا برسه

دیگه  نه می گرده

نه انتظار می کشه.

با صد هزار مردم: تبهایی             بی صد هزار مردم: تنهایی

                                                                «رودکی»

اینجا نشسته ام

با تنهایی : ....تنهاییم

              «کلاغ»

بشر از بس دو نفره بوده

دیگر فراموش کرده که  یک نفره هم می توان

خوش و شاد بود.

                              «آلبادسس پدس»

آه ای خانه ی من "تنهایی"

آوایت چه خوش و وسوسه انگیز است.

                               «نیچه»

هر چه به هم تر: تنهاتر

                 «سهراب»

"برای تنها زیستن یا حیوان می بابد بود یا خدا"

این گفته ی ارسطوست

ومورد سوم را از قلم انداخته است؛

هر دو می باید بود ، یعنی-....فیلسوف.

                                «نیچه»

     شاشی است

که دائما می ریزد.

                 «کلاغ»

وه که چه زیباست مرگ

         هنگامی که حتی

 کوره راهی

 برای زیستن نمی توان پیمود.

                           «کلاغ»

کاری برای تخت

تختی برای خواب

خوابی برای جان

جانی برای مرگ

مرگی برای یاد

یادی برای سنگ

      این بود زندگی؟

                                                              حسین پناهی

آن چه عصر ما کم دارد، نه تامل بلکه شور است. پس به یک معناف عصر ما به حدی به زندگی چسبیده است که نمی میرد، زیرا مردن یکی از برجسته ترین جهش هاست. این دنیایی که ما می بینیم نقشه ایست که درست اجرا نشده. مثلا هنرمندی که نقاشی ناقصی کرده و آدم دوستش دارد، چطور می توان ملاتمتش کرد؟ خوب آدم نمی تواند انتقاد کند و خاموش می ماند، به انتظار اینکه اپر بهتری به وجود بیاورد. شکی نیست که این دنیا در یکی از آن روزهای بی هنریش درست شده. بی شک هنرمند در هنگام خلق آن وسایل کافی در اختیا نداشته است.   

                                     (ایروبینگ استون. شور زندگی)

زیبایی کجاست؟ امروز بشر در پی زیبایی دست به چه کارها که نمی زند! خسته از ترافیک، شهر، آدمهای مجسمه و مجسمه ی آدم ها، از روستا می گریزیم تا در روستایی، جایی، مگانی دیگر، اندکی زیبایی استشناق کنیم. همواره در پی زیبایی سرگردانیم. زیبایی مفهومی است که به خودی خود وجود دارد، اما مگر به درک حادث نیست، و درکی حاصل نخواهد شد مگر به بینش و دید وسیع. بنا بر این سعی کنید در اسرار هر چیز غوطه ور شوید و… بنگرید. بنگرید که عشق زاده ی نگاه است نه، دانستن.

هر روزه در بسیاری از خیابانهای کلان شهر تهران و دیگر استان های کشورمان، به دلایل عدیده ای شاهد از بین بردن طبیعت بکر و یا حتی طبیعتی که انسان ها خود، روزی بنا نهاده اند، هستیم. از آن جمله جمیعت و ترافیک حاصل از ان، هر روزه خیابان های شهر عریض تر شده و در این بین تعداد بیشماری از ردیف درختان نابود میشوند. به عبرتی افکندن زیبایی بازسازی زیبایی دیگر. به دست خود مناظر دلفریب خانه ی پدری را نابود ساخته،برجی می سازیم وآن گاه از نبود منظره ای دلنشین گلایه می کنیم ؛ چرا که زیبایی نیاز نیست، خوشی محض است."

درختی را در حوالی محل سکونت خود در نظر بگیرید؛ این درخت زیبایی به خصوصی ندارد، درخت جنار است یا سرو یا …و وجود نخواهد داشت مگر آن که درک شود.

اینک یک روز خود را با درخت سپری نمایید! قبل از طلوع عطری را که در فضا به رایگان می بخشد، تنفس کنید، ظهر می توانید زیر نور برگ خورده ی خورشید بیاسایید، به موسیقی نسیم  با برگ ها، دل بسپارید، و آواز گنجشکان ، که درخت مامنی گرم. این همان درختی است که هر روز از کنارش می گذرید. کنار ردیف درختان دیگر که حتی یکبار حضورش را شیرین نیافته اید. این چنین است که نیم نگاهی، هستی را به نیستی و حیات را به زندگی تبدیل می نماید.

حال، اگر روزی ، جایی، در مسیرتان، توی خیابان های پر شلوغ ، بوی گیاهی را حس کردید، طنین صدایی را شنیدید، و انگشتانتان ساقه ی درختی را لمس کرد؛ بدونید که زیبایی را درک کردید. اما اگر همچین چیزی اصلا توجهتان را جلب نکرد، شما هم درست مثل رهگذر پیشین، زیبایی را دک کردید!! از نقطه نظر شما، این همین جریان زیبا نیست؟ آری؛ " درک زیبایی ، درکی زیباست."

مهدیه محمودی مقدم

این نقد بگیر و آن نسیه بدار                                               کآواز دهل شنیدن از دور خوش است

                                                                                                                       (عمر خیام)